Khế Ước Hào Môn

Chương 226-2 : Hãy cho anh một cơ hội nói rõ ràng với em 2

    trước sau   
Áfsvwnh sáfyekng đizlfèhtcpn flash léiicco sáfyekng liêxifvn tụvqxfc, tiếrrmeng máfyeky ảqajpnh tanh táfyekch vang lêxifvn xung quanh chiếrrmec xe.

“Tin tứsbzuc nàtywwy làtyww do ai đizlfưcyexa lêxifvn?”

“Tôqezei khôqezeng biếrrmet, nghe nófsvwi làtyww ngưcyextcvgi Ngựxyxu gia!”

“Vậscsoy đizlfâlpxly làtywwfyeki gìiort hảqajp, họcppmp báfyeko tuyêxifvn bốtmsa trởpetg vềmyejcyexcppmc củhnnna mìiortnh cũhnnnng khôqezeng đizlfếrrmen, vừjlaaa vềmyej đizlfếrrmen nơlepxi liềmyejn tớcppmi nơlepxi nàtywwy đizlfqeze chiếrrmem giữxyil cổsmlm phầvspqn đizlfvspqu tưcyex?”

“Ai màtyww biếrrmet, cófsvw lẽdaqntyww ban pháfyekt tìiortnh thưcyexơlepxng đizlfi, ngưcyextcvgi cófsvw tiềmyejn khôqezeng phảqajpi đizlfmyeju nhưcyex vậscsoy sao? Sau khi đizlfi họcppmc ởpetgcyexcppmc ngoàtywwi trởpetg vềmyej, đizlfqeze phôqeze trưcyexơlepxng uy tíhsctn, kiểqezeu gìiorthnnnng sẽdaqn quyêxifvn gófsvwp tiềmyejn cho khu vựxyxuc bịhtcp thiêxifvn tai, hay trạwrmzi trẻibvk mồrdjsqezei, nhưcyexng khôqezeng thàtywwnh lậscsop mộrrmet quỹkcmi từjlaa thiệvvrbn, việvvrbc đizlfvspqu tiêxifvn làtywwtywwm mộrrmet tấwyvum gưcyexơlepxng sáfyekng, làtywwm hếrrmet sứsbzuc lựxyxuc, ngưcyextcvgi nhưcyex vậscsoy tiếrrmep nhậscson mộrrmet côqezeng ty lớcppmn thìiorttcvgn nghe đizlfưcyexibvkc...”

“Mọcppmi ngưcyextcvgi đizlfjlaang nófsvwi nữxyila, anh ta xuốtmsang xe kìiorta...”


Cửkfhwa xe mởpetg ra, Ngựxyxu Phong Trìiort mặvspqc bộrrme âlpxlu phụvqxfc phẳxyxung phiu đizlfi xuốtmsang xe, đizlfôqezei mắgrpit màtywwu hổsmlm pháfyekch toảqajpfyekng, nhìiortn bệvvrbnh việvvrbn trưcyexcppmc mặvspqt.

Hai tay đizlfúytunt vàtywwo túytuni quầvspqn, hai châlpxln bưcyexcppmc đizlfi, ngay lậscsop tứsbzuc việvvrbn trưcyexpetgng ởpetg phíhscta trưcyexcppmc tiếrrmen lêxifvn tiếrrmep đizlfófsvwn hắgrpin.

Hắgrpin nởpetg nụvqxfcyextcvgi, cùqajpng việvvrbn trưcyexpetgng chàtywwo hỏegfli vàtywwi câlpxlu, ngay lậscsop tứsbzuc đizlfi vàtywwo trong.

Hắgrpin nởpetg nụvqxfcyextcvgi nhẹhtcp, cùqajpng việvvrbn trưcyexpetgng hàtywwn huyêxifvn hai câlpxlu, liềmyejn đizlfi vàtywwo bêxifvn trong.

Hiệvvrbn tạwrmzi hôqezen lễhtcpqezen xao náfyeko đizlfrrmeng.

“Buôqezeng ra.” Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo hiệvvrbn lêxifvn mộrrmet chúytunt đizlfau nhứsbzuc, lãscsonh đizlfwrmzm nófsvwi.

“Trừjlaa khi màtywwy nófsvwi cho tao biếrrmet côqezewyvuy ởpetg đizlfâlpxlu, bằcavfng khôqezeng tao khôqezeng ngạwrmzi ởpetg đizlfâlpxly huyêxifvn náfyeko mộrrmet trậscson...” Ngựxyxu Phong Trìiortytunm lấwyvuy áfyeko hắgrpin càtywwng thêxifvm chặvspqt “Vìiortfyeki gìiort mấwyvuy ngàtywwy hôqezem trưcyexcppmc tao gọcppmi đizlfiệvvrbn cho côqezewyvuy lạwrmzi bịhtcp cắgrpit đizlfsbzut? Vìiort sao hôqezen lễhtcpfyekc ngưcyextcvgi côqezewyvuy cũhnnnng khôqezeng đizlfếrrmen. Cáfyekc ngưcyextcvgi đizlfem côqezewyvuy đizlfi nơlepxi nàtywwo? Chơlepxi đizlfùqajpa đizlfếrrmen chếrrmet sao? Giởpetg tròtcvgiort!”

fsvwi mấwyvuy câlpxlu, rốtmsat cụvqxfc tàtywwn nhẫwehmn đizlfâlpxlm vàtywwo tâlpxlm Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo đizlfau nhứsbzuc.

Hắgrpin táfyeki nhợibvkt, trong con mắgrpit nhàtywwn nhạwrmzt dấwyvuy lêxifvn sáfyekt khíhsct âlpxlm lãscsonh, áfyeknh mắgrpit lạwrmznh thấwyvuu xưcyexơlepxng.

Tầvspqn Cẩslecn Lan vộrrmei vàtywwng bổsmlm nhàtywwo qua, hổsmlmn hểqezen màtyww đizlfslecy ngófsvwn tay Ngựxyxu Phong Trìiort ra, hôqeze lớcppmn: “Anh buôqezeng ra! Anh muốtmsan đizlfi tìiortm côqeze ta cófsvw đizlfúytunng hay khôqezeng? Vậscsoy anh đizlfi tìiortm đizlfi! Tôqezei nófsvwi cho anh côqeze ta ởpetg đizlfâlpxlu! Côqeze ta ởpetg khu du lịhtcpch ven biểqezen tỉqeaknh M, đizlfang nằcavfm ởpetg bệvvrbnh việvvrbn! Làtyww vậscson khíhsctqeze ta khôqezeng tốtmsat nêxifvn bịhtcp bắgrpit cófsvwc, đizlfãscso tỉqeaknh lạwrmzi còtcvgn luôqezen mồrdjsm mưcyexu hạwrmzi ngưcyextcvgi kháfyekc muốtmsan làtywwm hỏegflng hôqezen lễhtcp củhnnna chúytunng tôqezei, loạwrmzi tiệvvrbn nhâlpxln nàtywwy, anh muốtmsan thìiort tựxyxuiortnh đizlfi tìiortm đizlfi!”

Nghe nàtywwng bịhtcp bắgrpit cófsvwc, nằcavfm việvvrbn, lạwrmzi nghe Tầvspqn Cẩslecn Lan mắgrping chửkfhwi mộrrmet câlpxlu “Tiệvvrbn nhâlpxln”, đizlfôqezei mắgrpit Ngựxyxu Phong Trìiort đizlfegfl au giốtmsang nhưcyexfyeku, mộrrmet bàtywwn tay vung đizlfếrrmen trêxifvn mặvspqt Tầvspqn Cẩslecn Lan!

“A...!” Tầvspqn Cẩslecn Lan sợibvk đizlfếrrmen héiicct lêxifvn mộrrmet tiếrrmeng.

Tay Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo giữxyila lưcyexng chừjlaang bắgrpit đizlfưcyexibvkc cổsmlm tay hắgrpin, hai ngưcyextcvgi đizlfàtywwn ôqezeng sứsbzuc lựxyxuc ngang nhau đizlfcppm sứsbzuc, khớcppmp xưcyexơlepxng hắgrpin bởpetgi vìiortqajpng sứsbzuc màtyww trởpetgxifvn trắgrping, nộrrme khíhsct củhnnna Ngựxyxu Phong Trìiorttywwng lúytunc càtywwng lớcppmn.

“Ngàtywwy hôqezem nay làtywwqezen lễhtcp củhnnna Cẩslecn Lan, ai cũhnnnng đizlfjlaang nghĩrpaa chạwrmzm đizlfếrrmen côqezewyvuy dùqajp chỉqeak mộrrmet phâlpxln.” Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo từjlaang chữxyil nghiếrrmen rămowpng phun ra.

Tay Ngựxyxu Phong Trìiort, bởpetgi vìiort cốtmsa sứsbzuc màtyww run rẩslecy, nắgrpim chặvspqt, bịhtcp hắgrpin kìiortm hãscsom khôqezeng thểqeze đizlfrrmeng đizlfscsoy.

“Cáfyekc ngưcyextcvgi làtyww đizlftmsai đizlfãscsoi nhưcyex thếrrmetywwy vớcppmi côqezewyvuy cófsvw đizlfúytunng khôqezeng?” Ngựxyxu Phong Trìiortfsvwi, thùqajp hậscson bắgrpin ra, cưcyextcvgi gằcavfn lộrrme ra mùqajpi vịhtcp âlpxlm u, hàtywwm chứsbzua tràtywwo phúytunng châlpxlm biếrrmem “Tao thậscsot sựxyxuxifvn mang côqezewyvuy đizlfi, đizlfqezeqezewyvuy rờtcvgi khỏegfli kẻibvk cẩslecm thúytun nhưcyextywwy, đizlfqezeqezewyvuy khôqezeng còtcvgn bịhtcp tổsmlmn thưcyexơlepxng! Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo, màtywwy sẽdaqn bịhtcpfyeko ứsbzung!”

“Anh cófsvw biếrrmet rằcavfng cófsvw loạwrmzi sai lầvspqm cófsvw thểqeze tha thứsbzu, nhưcyexng cũhnnnng loạwrmzi sai lầvspqm màtyww cho dùqajpfsvw chếrrmet cũhnnnng khôqezeng thểqeze?” Ngựxyxu Phong Trìiort lạwrmznh lùqajpng nófsvwi, “Từjlaa bốtmsan nămowpm trưcyexcppmc anh đizlfãscso luôqezen nhưcyex thếrrme, tôqezei cho rằcavfng khi anh nhìiortn thấwyvuy đizlfsbzua con may mắgrpin khôqezeng bịhtcp anh đizlfáfyek chếrrmet thìiort anh sẽdaqn trởpetgxifvn nhâlpxln từjlaalepxn mộrrmet chúytunt, thậscsot khôqezeng ngờtcvg rằcavfng anh vẫwehmn khốtmsan nạwrmzn nhưcyex vậscsoy... Anh đizlfãscso nhìiortn thấwyvuy nhữxyilng vếrrmet thưcyexơlepxng trêxifvn cơlepx thểqezeqezewyvuy chưcyexa? Tôqezei đizlffyekn làtyww anh đizlfãscso nhìiortn thấwyvuy rồrdjsi... Nófsvw khủhnnnng khiếrrmep đizlfếrrmen mứsbzuc nàtywwo? Đdaqnófsvwtyww thứsbzuxifvn cófsvw trêxifvn ngưcyextcvgi mộrrmet côqezefyeki trẻibvk tuổsmlmi sao? Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo, rốtmsat cuộrrmec làtywwqezewyvuy đizlfãscso nợibvk anh cáfyeki gìiort...”

Sắgrpic mặvspqt Thưcyexibvkng Quan Hạwrmzo càtywwng thêxifvm táfyeki nhợibvkt, trưcyexcppmc khi sựxyxu đizlfau đizlfcppmn tra tấwyvun đizlfếrrmen mứsbzuc làtywwm anh ngấwyvut đizlfi, đizlfôqezei mắgrpit lạwrmznh lẽdaqno củhnnna anh nhìiortn qua, môqezei mỏegflng khẽdaqn mởpetg: “Cófsvw liêxifvn quan tớcppmi cậscsou sao?”

Ngựxyxu Phong Trìiortcyextcvgi lạwrmznh mộrrmet tiếrrmeng, dưcyextcvgng nhưcyex mang theo sựxyxu áfyeky náfyeky vàtyww bi thưcyexơlepxng sâlpxlu đizlfscsom, giọcppmng nófsvwi trầvspqm thấwyvup từjlaa lồrdjsng ngựxyxuc pháfyekt ra, giọcppmng nófsvwi khàtywwn khàtywwn: “Cófsvw liêxifvn quan.”

Chúc các bạn đọc truyện vui vẻ.